Çanakkale’nin Lapseki ilçesinde hayata geçirilen “Boğaz’ın Minik Çobanları” projesi, çocukları kadim kırsal yaşam kültürüyle buluşturuyor. 5-12 yaş aralığındaki 36 çocuk, yetiştirdikleri kuzu ve oğlaklarla yarışmaya hazırlanırken, proje yalnızca hayvancılığı değil, insan-doğa ilişkisini ve kültürel mirasın aktarımını da odağına alıyor. Uzman değerlendirmeleriyle şekillenen süreç, çocukların sosyal, duygusal ve üretim temelli gelişimini desteklemeyi amaçlıyor.

Çanakkale’nin Lapseki ilçesinde Lapseki Kaymakamlığı öncülüğünde başlatılan “Boğaz’ın Minik Çobanları” projesi, kırsal yaşam kültürünü yeniden görünür kılmayı hedefleyen özgün bir girişim olarak dikkat çekiyor. 17 köyden seçilen 5-12 yaş aralığındaki 36 çocuk, sahiplendikleri kuzu ve oğlakların bakımını üstlenerek yarışmaya hazırlanıyor.

Proje, Tarım ve Orman Bakanlığı’nın “Kırsalda Bereket Küçükbaşa Destek” programı ile Milli Eğitim Bakanlığı’nın “Köklerden Gelen Miras: Aile” vizyonundan ilham alıyor. Bu yönüyle girişim, yalnızca üretimi değil, aynı zamanda kültürel sürekliliği de merkeze yerleştiriyor.

Kültürel Mirasın Yaşayan Deneyimi
Yarışma süreci, klasik bir hayvan yetiştirme etkinliğinin ötesine geçiyor. Veteriner hekimler, hayvanların sağlık ve gelişimini değerlendirirken; iletişim uzmanları çocukların hayvanlarıyla kurduğu bağı gözlemliyor. Eğitimciler ise çocukların ifade becerileri ve yetiştiricilik konusundaki bilgi düzeylerini analiz ediyor. Böylece proje, çok yönlü bir değerlendirme sistemiyle çocukların hem bireysel hem de sosyal gelişimini ölçüyor.

Bu yaklaşım, çobanlık kültürünü yalnızca ekonomik bir faaliyet değil, aynı zamanda kuşaktan kuşağa aktarılan bir yaşam biçimi olarak yeniden konumlandırıyor.

Doğayla Bağ Kurmanın Yeni Yolu
Projeye katılan çocuklar için oğlak ve kuzular, aynı zamanda birer oyun arkadaşı haline gelmiş durumda. Harmancık köyünde yaşayan öğrencilerden Poyraz Özdemir ve Efecan Sirkeli, “Pamuk” ve “Boncuk” adını verdikleri oğlaklarıyla hem vakit geçiriyor hem de yarışmaya hazırlanıyor.

Cafer Ekinci, projenin temel amacının çocukları dijital dünyadan uzaklaştırarak kökleriyle buluşturmak olduğunu vurguluyor. Bu girişim, geleneksel hayvancılığı yeniden değerli bir “aile mirası” olarak tanımlarken, kırsal yaşamın sürdürülebilirliği açısından da önemli bir model sunuyor.